Architektura
Jezuici jako pierwsi wznieśli na ziemiach polskich kościół w stylu barokowym. Już w 1582 roku woski architekt Jan Maria Berdoni rozpoczął budowę świątyni w Nieświeżu wzorowanej na rzymskim II Gesu. Była to jednak próba raczej nieudana, ale wkrótce w całej Rzeczpospolitej pojawiły się podobne jednonawowe kościoły. Oprócz nich w zgodzie z różnorodnością baroku postały też i Inn na przykład zakon filipinów. Wybudował w Gostyniu zwieńczoną kopułą świątynię na planie ośmioboku otoczonego wianuszkiem kaplic. Niewielki kościół sakramentek w nowym mieście wzniesiono na planie równoramiennego krzyża greckiego, a kościół klarytek w Warszawie - trójnawowy. Szczególnie kosztowne były fundacje założeń kalwaryjnych czyli zespół kaplic lub kościołów rozmieszczonych zwykle na pagórkowatym terenie symbolizujących stacje drogi krzyżowej. Pierwszą kalwarię w Rzeczpospolitej ufundował Mikołaj Zebrzydowski około 1600 roku Później powstały następne między innymi Wambierzyce, na Śląsku. Stały się one miejscem licznych pielgrzymek. Sztuka barokowa służyła nie tylko kościołowi, chociaż nie było władzy absolutnej monarchy wymagającej bogatej monumentalnej oprawy, ale dwór królewski i tak był ośrodkiem propagującym nowe tendencje w sztuce świeckiej.