Malarstwo
Ośrodkiem kultury barokowej był w pierwszej połowie XVII w. dwór Wazów. Kwitła tam twórczość religijna i portretowa. Do najwybitniejszych artystów tego kręgu należał m.in. Herman Han - mistrz światłocienia, autor wielkich płócien zamawianych przez cystersów do Oliwy i Pelplina. Wybitnym portrecistą ośrodka pomorskiego był gdańszczanin Jerzy Daniel Schultz. Pracował on głównie dla królewskiego dworu i licznych magnatów. Sportretował między innymi. Janusza i Bogusława Radziwiłłów. Centrum życia kulturalnego na południu Rzeczypospolitej był Kraków. Tam przez kilkadziesiąt lat tworzył Tommaso Dolabella, nadworny malarz Wazów. Realizował on również liczŹne zamówienia zakonów. Do jego najwybitniejszych prac należy malarski wystrój kościoła i klasztoru dominikanów w Krakowie. Dla polskiej sztuki barokowej charakterystyczŹne były nagrobki, portrety trumienne. Wspaniałe marmurowe nagrobki z postaciami klęczącymi czy leżącymi - często piętrowe - fundowali duchowni, magnaci, średnia szlachta i zamożni mieszczanie. Moda na nagrobki z całymi postaciami wygasła połowie XVII w. Zastąpiono je popiersiami.